สิ้นเสียงสุดท้าย

 


ในเช้าแรกของการเปิดภาคเรียนแสงแดดเริ่มสาดส่องไปทั่วทุกพื้นหญ้าที่เขียวขจีและเหล่าหมู่มวนดอกไม้ที่กำลังเบ่งบานรอรับแสงแดดในยามเช้า “ ตื่นๆ ต้นมันสายแล้วนะ เดี๋ยวก็ไปเรียนไม่ทันหรอก” เสียงที่กำลังค่อยๆแว่วดังเข้ามาในหูของต้น ไม่ใช่เสียงใครอื่นที่ไหนแต่กลับเป็นเสียงแม่ของเขาที่กำลังรีบปลุกเขาให้ลุกขึ้นตื่นเพื่ออาบน้ำแต่งตัวไปเรียน ไม่ว่าภาคเรียนนี้หรือภาคเรียนที่เพิ่งผ่านมาก็ตามที ต้นก็ยังชอบตื่นสายๆอยู่อย่างนี้เป็นประจำ โรงเรียนที่ต้นเรียนอยู่ไม่ไกลจากหมู่บ้านที่ต้นพักอาศัยเท่าไหร่นักแต่ว่าบ้านของต้นอยู่เกือบนอกท้ายหมู่บ้านห่างออกไปแถวๆชายทุ่ง ต้นจึงชอบคิดง่ายๆเสมอว่า ตื่นสายๆก็ได้ไม่เห็นเป็นอะไรสักหน่อย บ้านกับโรงเรียนอยู่ห่างกันไม่กี่กิโลเมตรเอง เดี๋ยวก็ค่อยตื่นก็ได้ และแล้วเขาก็เผลอหลับไปอีกจนแม่ได้เดินมาปลุกให้ตื่นอื่นอีกรอบ เพื่อไปโรงเรียน “ ต้นๆ ตื่นไปเรียนได้แล้วมันสายแล้วนะจะต้องให้แม่ปลุกอีกสักกี่ครั้งถึงจะตื่น” ไม่ช้าต้นก็ลุกจากที่นอนเดินเพื่อไปอาบน้ำแต่งตัว และพร้อมๆกับพูดว่า “นี่แม่ต้นโตแล้วนะทำไมแม่ต้องทำเหมือนต้นเป็นเด็กอยู่เรื่อยเลย ทีหลังแม่ไม่ต้องมายุ่งกับต้นอีกแล้วนะ ต้นโตแล้ว ................” เสียงต้นบ่นพรึบๆพรำๆไม่พอใจที่แม่ของเขาปลุกให้ตื่น แต่ต้นก็ต้องตื่นอยู่ดีเพราะเขานั้นต้องไปโรงเรียน ฝ่ายแม่ของเขาไม่รู้ว่าจะพูดอะไรได้แต่ยืนมองอยู่ห่างๆพร้อมกับส่ายหัว แล้วเดินหันหลังไปทำกับข้าวอยู่ในครัวและเตรียมกระเป๋าไว้รอให้ต้น นำมันไปโรงเรียนดั่งเช่นที่แม่ของเขาเคยทำไว้รอเขา แต่ต้นไม่ค่อยสนใจกับสิ่งที่แม่ของเขาหยิบยื่นให้สักเท่าไหร่ต้นชอบคิดว่าเขาโตเป็นวัยรุ่นแล้วไม่ชอบให้แม่มาจับนั่นชนนี้ให้เขาเท่าไหร่ (แต่ไม่ว่าเขาจะทำอะไรก็ไม่เคยพ้น “แม่”เสียสักครั้ง ) ไม่นานนักเขาก็อาบน้ำแต่งตัวเสร็จ เสียงต้นเรียกหาแม่เสียงดัง “ แม่ๆ แม่อยู่ไหนต้นแต่งตัวเสร็จแล้วนะ” เสียงแม่ตอบรับต้น “จ้าๆ แม่กำลังทำกับข้าวให้ต้นกินอยู่นี้ไงลูก” เมื่อต้นกินข้าวเสร็จก็ขอตังค์แม่ เพื่อเป็นค่าขนมที่โรงเรียน “แม่ขอต้นขอตังค์ไปโรงเรียนหน่อยสิ จะไปโรงเรียนแล้ว” ต้นยืน อมยิ้มรอรับค่าขนมประจำวัน “เอ้านี้ค่าขนมวันนี้ อย่าทำหายเสียล่ะรู้มั้ย แล้วลืมอะไรมั้ยล่ะลูกเอาโทรศัพท์ยังล่ะแล้วก็อย่านำขึ้นมาเล่นจนครูยืดเหมือนเทอมที่แล้วนะ” ต้นตอบรับคำแม่และเดินไปหน้าปากซอยเพื่อ รอรถประจำโรงเรียนมารับ ไม่นานนัก รถประจำโรงเรียนก็มารับเขาตามปกติ เมื่อถึงโรงเรียน ต้นก็นั่งเรียนกับเพื่อนๆในห้องตามปกติ จนจวนเกือบจะเที่ยงเสียงโทรศัพท์ของเขาก็ค่อยๆดังขึ้น “ ฮะโหล แม่ว่าไง.... มีอะไรหรอโทรมาหาต้น” แม่ต้นตอบต้น “ไม่มีอะไรหรอกลูกแม่แค่คิดถึงต้นน่ะ ไม่มีอะไรหรอกแล้วต้นกินข้าวรึยังล่ะลูก” ต้นตอบกลับ “ยังเลยแม่เดี๋ยวครูก็ปล่อยไปกินข้าวพักเที่ยงแล้วแหละ แม่มีอะไรอีกมั้ยต้นกำลังเรียนอยู่นะเดี๋ยวครู ดุเอา” แม่ตอบกลับต้น “งั้นแค่นี้ล่ะลูกตั้งใจเรียนนะ เดี๋ยวแม่โทรหาต้นใหม่นะลูก” ต้นตอบกลับ “ไม่ต้องก็ได้แม่ ต้นอายเพื่อนๆมัน ต้นโตแล้วนะ งั้นแค่นี้แหละ” เมื่อคุยโทรศัพท์เสร็จต้นก็นั่งเรียนต่อจนถึงพักเที่ยง ครูก็สั่งให้ไปพักเที่ยง(หมดคาบสอน) ต้นก็เดินไปกินข้าวพร้อมๆกับเพื่อนๆ จนเสร็จและเดินขึ้นมาบนชั้นเรียนในห้องเพื่อเล่นโทรศัพท์ ตามประสาเด็กวัยรุ่นไม่นานนัก โทรศัพท์ที่เขากำลังเล่นอยู่ก็มีคนโทรเข้าพร้อมกับค่อยๆดังขึ้นเรื่อยๆ (เบอร์ที่กำลังโทรเข้าพร้อมๆกับดังขึ้นเรื่อยๆคือเบอร์แม่ของเขานั่นเอง) แต่ต้นไม่ยอมรับสายโทรศัพท์แม่ แถมยังบ่นต่อไปอีกว่า “ แม่เรานิก็แปลกคนแฮะไม่มีอะไรทำแน่ๆเลย ถึงได้โทรหาเรา แม่คงพูดเหมือนเดิมอีกแน่ๆเชี่ยว” เมื่อเขาพูดจบก็ตัดสินใจที่จะไม่รับสายแม่ เพราะต้นคิดว่าหากเขารับสายไปแม่ก็คงพูดกับเขาเหมือนทุกๆครั้งที่เคยโทรมาหาแน่ๆ แต่แม่ของต้นก็ได้โทรเข้าหลายต่อหลายครั้งจนเสียงโทรศัพท์ของต้นเงียบไปในที่สุด เสียงต้นหัวเราะห้าๆๆ “ในที่สุดแม่เราก็ว่างสายไป แต่แม่คงต้องโกรธเราแน่ๆที่ไม่ยอมรับสาย แต่คงไม่เป็นไรหรอกมั้งเดี๋ยวพอเลิกเรียนเราค่อยไปขอโทษแม่ก็ได้หรอกมั้ง เรื่องแค่นี้เอง” เวลาล่วงเลยมาจนถึงเวลาเลิกเรียน เสียงโทรศัพท์ของต้นก็ค่อยๆดังขึ้นมาอีกครั้ง แต่เบอร์ที่พยายามโทรเข้ามานั้นเป็นของญาติต้น เขาจึงตัดสินใจที่จะรับสาย “ ฮะโหลน้าว่าไงมีอะไรหรอครับน้า ร้อยปีพันชาติไม่เห็นโทรเลย วันนี้นึกยังไงถึงโทรหาผมล่ะครับ” เสียงน้าของต้นพูดกับต้นพรางจะร้องไห้ “ ต้นตั้งใจฟังน้าให้ดีๆนะลูก คือว่าๆ......เมื่อตอนเที่ยงที่ผ่านโจรมันปล้นบ้านต้นและฆ่าแม่ต้นตายแล้วลูก” ก่อนหน้าที่แม่ของต้นจะถูกโจรแทงตาย ได้อุตส่าดั้นด้นคว้าหาโทรศัพท์เพื่อโทรหาลูกเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่จะสิ้นไป แต่ก็เป็นเพียงแค่การ สั่งลาครั้งสุดท้ายที่ไร้ค่า เมื่อต้นได้ยินเช่นนั้นก็ร้องไห้ฟูมฟายด้วยความเสียอกเสียใจเป็นอย่างมากและได้แต่โทษตัวเองกับความผิดที่เขาก่อขึ้นมา “ถ้าเรารับโทรศัพท์แม่ตั้งแต่ตอนแรกที่แม่โทรมา แม่ก็คงไม่ตายจากเราไป”เสียงลูกน้อยผู้โง้เขลาร่ำร้องไห้เศร้าโศกด้วยความอาลัยต่อผู้เป็นแม่



เมื่อ : 10 ธ.ค. 53 18:24:15
โดย : soonsoy