เสียงสยอง

 


"จามรี" เล่าประสบการณ์ขนหัวลุกจากโทรศัพท์ เมื่อราวสิบปีก่อน ดิฉันอยู่กับคุณลุงคุณป้าที่ราชเทวี...พ่อแม่ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เสียชีวิตพร้อมกันเมื่อดิฉันอายุได้สิบขวบเศษ ได้เงินประกันชีวิตมาก้อนใหญ่และยังได้คุณลุงพี่ชายของแม่กับคุณป้าช่วยอุปการะเลี้ยงดูเป็นอย่างดีจนเรียนจบปริญญา ญาติผู้ใหญ่ทั้งสองของดิฉันเกษียณอายุก่อนที่ดิฉันจะเรียนจบราว 4-5 ปี ท่านไม่มีบุตรสืบสกุลเลย ความรักทั้งหมดจึงทุ่มเทให้หลานกำพร้าของท่านคนเดียว ระยะหลังคุณป้าละมุนไม่ค่อยสบาย ทั้งโรคหลอดเลือดหัวใจตีบ เบาหวาน ความดันโลหิตสูง ไหนจะคอเลสเตอรอลเต็มตัว คุณป้ามักจะนอนซมอยู่ชั้นบน มีคุณลุงพิชิตซึ่งแข็งแรงเพราะชอบจ๊อกกิ้งมาเกือบ 20 ปีแล้ว ต้องคอยดูแลอย่างใกล้ชิด บางทีดิฉันไปทำงานก็ได้ข่าวว่าต้องอุ้มคุณป้าขึ้นรถไปส่งโรงพยาบาล...งานเลิกดิฉันก็แวะเยี่ยมคุณป้าได้เลย ถึงแม้จะอยู่บ้าน เพื่อนๆ คุณป้าก็จะแวะมาเยี่ยมเสมอ ส่วนมากจะสนิทกันจนขึ้นไปเยี่ยมถึงในห้องนอน มีป้าพราว, ป้าโฉม, คุณยายผ่องศรี, น้าชม้อย...ราวปีเศษ ป้าพราวก็เป็นมะเร็งลำไส้ใหญ่ คุณป้าละมุนแข็งใจไปเยี่ยมได้ครั้งเดียว...ไม่ถึงเดือนป้าพราวก็สิ้นใจ ไปเผาศพป้าพราวได้เดือนเดียวก็ต้องไปเผาป้าโฉมอีกแล้ว...หัวใจวายค่ะ! เหลือคุณยายผ่องศรีกับน้าชม้อย...ไม่ช้าก็มีอาการคล้ายอัมพฤกษ์ทั้งคู่ น้าชม้อยแทบจะเดินไม่ได้เลย ส่วนคุณยายผ่องศรีต้องใช้ไม้เท้ายันกายมาเยี่ยมคุณป้าดิฉัน...กายสังขารคนเราเมื่อแก่ตัวยิ่งเสื่อมทรุดรวดเร็วจนน่าใจหาย แถมไม่มีใครหลบหนีได้สำเร็จอีกต่างหาก น้าชม้อยหายหน้าไปเลย คุณป้าละมุนจะไปเยี่ยมก็ไม่ไหว คุณลุงคอยห้ามด้วยค่ะว่าอย่าฝืนสังขารเลย นอนพักผ่อนมากๆ ดีกว่า...อีกหน่อยเราก็นอนพักผ่อนไปตลอดกาล! ตอนสายวันเสาร์ ดิฉันได้ยินโทรศัพท์ดังขึ้นที่ห้องรับแขก ปรากฏว่าเป็นเสียงแหบๆ คุณยายผ่องศรีค่ะ ขอพูดกับคุณป้าละมุน ขณะนั้นเองคุณลุงก็เดินลงบันไดมา ดิฉันจึงยื่นโทรศัพท์ให้เพราะไม่แน่ใจว่าคุณป้าจะลงมารับไหวหรือเปล่า? คุณลุงบอกว่าคุณป้าหลับอยู่ มีอะไรจะสั่งไว้ไหม? คำตอบก็คือไม่เป็นไร...แล้วจะโทร.มาหาใหม่ เชื่อไหมคะ ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงคุณยายผ่องศรีก็โทรศัพท์มาอีกแล้ว บอกว่าคุณป้ายังหลับก็โดนดุว่า...อาไร้! หลับตั้งนานแล้ว ทำไมไม่รู้จักตื่นเสียที? ช่วยปลุกหน่อยได้ไหม? ยายมีธุระอยากคุยกับแม่ละมุนเขาน่ะ! ดิฉันชักเคืองขึ้นมา...รู้ก็รู้ว่าชั้นบนไม่มีโทรศัพท์ ใจคอจะให้ขึ้นไปปลุกคุณป้าแล้วประคับประคองลงบันไดมารับโทรศัพท์เชียวหรือ? ดิฉันเลยโพล่งไปว่า...คุณยายมีธุระสำคัญก็มาหาคุณป้าเลยซีคะ! คุณยายผ่องศรีไม่โกรธหรอกค่ะ พร่ำแต่ว่าอยากจะคุยด้วยจริงๆ เฮ้อ... เปล่าหรอกค่ะ คุณยายผ่องศรีไม่ได้คิดจะมารบกวนเงินทองคุณป้า ขอให้ดิฉันบอกตรงๆ ก็แล้วกันว่า...แกประสาท! ลูกหลานไม่เอาธุระแล้ว เป็นคนแก่ที่จุ้นจ้าน หลงๆ ลืมๆ พูดจาไม่ค่อยรู้เรื่อง น่ารำคาญที่สุด คิดอีกทีก็ใจหายวูบ...ถ้าเราแก่ตัวลงไปแล้วมีอาการอัลไซเมอร์แบบนั้นล่ะ? คุณยายผ่องศรีโทร.มาเกือบทุกวัน คุณลุงเล่าว่าบางวันก็มีทั้งรอบเช้าและรอบบ่าย ถ้าเสาร์อาทิตย์ดิฉันจะคอยรับโทรศัพท์...บอกคุณยายให้มาหาที่บ้าน คุณป้าหลับยาวค่ะ! วันหนึ่งคุณยายผ่องศรีก็มาจริงๆ ร่างอวบอ้วน ผมขาวโพลน ประคองสังขารด้วยไม้เท้าลงจากรถแท็กซี่...บอกตรงๆ ว่าดิฉันอดคิดไม่ได้ว่าแก่ช่างไม่คิดเลยว่า ขากลับจะทำยังไง? ต้องไปส่งถึงบ้านหรือตามรถมาให้ พอมาถึงก็ถามหาคุณป้าละมุน ดิฉันบอกว่ายังไม่ตื่น แกก็บอกว่าจะขึ้นไปเยี่ยม...ขึ้นได้ก็เอาซี! ดิฉันชักอารมณ์ขุ่นมัว หาน้ำเย็นให้แล้วเดินหนีไปทางหลังบ้าน คอยแอบดูก็เห็นว่าแกขึ้นไม่ไหว สักพักก็คว้าไม้เท้าเก้ๆ กังๆ ดิฉันทำเป็นเดินเข้าไปถามว่า อ้าว? จะกลับแล้วหรือคะ? คุณยายผ่องศรีสะบัดหน้าพรืด...กลับละ! มารอตั้ง 2 ชั่วโมงจนรอไม่ไหวแล้ว ของจริงนั้นแกรอไม่ถึง 15 นาทีหรอกค่ะ! แกโทรศัพท์มากวนอีก 3-4 ครั้งก็เงียบหายไป ได้ข่าวว่าล้มในห้องน้ำหัวฟาดพื้นตายคาที่ คุณลุงสั่งดิฉันให้ปิดคุณป้า ตัวเองไปวันเผาที่พวกลูกๆ หลานๆ แกบอกข่าวมา ไม่ถึงหนึ่งสัปดาห์ ดิฉันกลับจากทำงานมาตอนใกล้ค่ำก็ได้ยินเสียงโทรศัพท์รัวขึ้นพอยกหูรับก็ยืนตะลึงพรึงเพริดอยู่กับที่ "ขอพูดกับละมุนหน่อย" เสียงขุ่นและแหบแห้งไม่มีวันเป็นเสียงของใครไปได้นอกจากคุณยายผ่องศรี "ฉันมีธุระด่วน...อย่าบอกนะว่ายังไม่ตื่น" โทรศัพท์ร่วงผล็อยจากมือ ขาสั่นจนต้องเกาะโต๊ะใกล้ๆ ไว้ คุณลุงเดินลงบันไดมาพอดี พอเราสบตากันท่านก็พยักหน้าให้...อย่าไปคิดอะไรมาก วันนี้แกโทร.มาหาลุงสองรอบแล้ว...ทีหลังอย่ารับโทรศัพท์ก็แล้วกัน ลุงรับเอง! ทุกวันนี้โทรศัพท์มือถือแพร่หลายไปทั้งเมืองแล้ว ดิฉันยอมตกยุคแต่ไม่ยอมใช้มือถือหรอกค่ะ...ถ้าคุณเจอแบบดิฉัน เชื่อว่าคุณก็คงกลัวโทรศัพท์เช่นกัน! บรื๋อสสสส... ใบหนาด



เมื่อ : 06 พ.ค. 54 13:46:54
โดย : 1