ฉันรอ...แต่เขาลืม

 


สวัสดีค่ะ หนูมีเรื่องปรึกษาค่ะ แต่ก่อนอื่นหนูบอกก่อนว่าหนูเป้นกะเทยค่ะ อย่าเพิ่งดูถูกหนูว่าหนูใจง่ายนะคะ มันไม่ใช่อย่างที่คิดค่ะ
วันนี้หนูทุกข์ใจมากกับคนๆหนึ่ง คนที่หนูไม่สามารถลืมเขาได้...แม้กระทั่งวินาทีนี้
คนๆนี้อายุรุ่นราวคราวเดียวกับหนู หนูได้คุยกับเค้าเพราะเค้าได้อีเมล์หนูจากเว็ปหาคู่ค่ะ หนูกับเค้าได้คุยกันใน MSN ถามอายุ เรื่องเรียน การงาน ชีวิตส่วนตัว ก็เป็นเรื่องทั่วไปล่ะค่ะที่ใครๆก็ถามกัน และเค้าก็พูดขึ้นมาว่า ขอไปหาได้มั้ย หนูก็เริ่มหวั่นนิดๆว่า เขาจะมาทำอะไรหนูหรือเปล่า แต่ก็ยอมให้เขามาหาเหราะหนูก็รู้ทางหนีที่ไล่ อีกอย่างที่ที่หนูอยู่คนก็พลุกพล่านเลยไม่กลัวอะไร จะมาก็มา ตอนนั้นสามทุ่มครึ่งเขามาถึง เขาก็มานั่งดูงานที่หนูทำ ตอนนั้นติดอยู่ที่โต๊ะทำงานในห้องของหนูและก็ถามว่า "ยากนะเนี่ยทำได้ไงเนี่ย" (ก็คงจะหยั่งเชิงอยากถามโน้นถามนี้ล่ะค่ะ ) ตอนนั้นหนูาก็นั่งอยู่หน้าคอม พูดตรงๆก็ทั้งเขินทั้งกลัวเลยล่ะ หนูเลยแกล้วถามโน้นถามนี้ มาทางไหนหรอ รถติดมั้ย ประมาณนั้น แล้วหนูก็เลยจะลองหยั่งเชิงดู หนูเลยเดินไปที่ที่นอนแล้วก็ลองนอนคุยกับเขา เขาให้เกียรติเรามาก นั่งห่างจากตัวหนูออกไป (ก็ไม่ไกลเท่าไหร่ เพราะมีเบาะนั่งอบู่ข้างๆที่นอน) หนูกับเค้าก็พูดคุยกัน เขาถามเรื่องครอบครัวเรา ชีวิตของเรา และก็บอกหนูเก่งนะที่อยู่ตัวคนเดียวได้ หาเลี้ยงตัวเองมาได้โดยไม่มีใคร ตอนนั้นก็คุยทั้งเรื่องไร้สาระและเรื่องสาระเน้นๆก็มี ตัวเขาเรียนวิศวะเขาก้พูดถึงเรื่องนั้นเรื่องนี้ที่เป็นวิชาการมาก ถามแม้กระทั่งเรื่องน้ำที่เราอาบน้ำว่า ตอนกลางวันอาบน้ำร้อนใช่มั้ย เราก็ขำ ใช่ๆน้ำร้อนราวกับต้มมาม่าได้เลย เค้าก็แซวยะ เอ้อ ไม่ตั้งแท้งก์น้ำในห้องล่ะ แต่ต้องตั้งสูงๆหน่อยนะไม่งั้นแรงดันน้ำไม่พอแน่ ก็เนี่ยแหละเด็กวิศวะก็ชอบพูดนั่นพูดนี่ เขาก็ถามถึงเรื่องค่าใช้จ่ายส่วนตัวของเรา ถามว่าค่าห้องเดือนละเท่าไหร่ ถามว่ามีเงินเก็บบ้างมั้ย เราก็เลยบอกว่ามี ต้องการจะเก็บเงินไว้แปลงเพศ เค้าบอกว่าไม่จำเป็นหรอก ทำมาผลจะเป็ยยังไงบ้างก็ไม่รู้ อาจไม่ดีอย่างที่คิดก็ได้ และก็แนะนำให้หนูเก็บเงินไว้ทำอย่างอื่นดีกว่า หนูเลยแกล้งพูดว่า จะให้หนูเอาเงินมาให้เค้าล่ะสิ เค้าก็พูดด้วยความไม่พอใจว่า "ที่พูดนั่นแรงมากเลยนะ ขอโทษนะ คิมมีทุกอย่าง ดูถูกกันมากเลยนะ" หนูหน้าเสียไปเลยค่ะ และก็ขอโทษเค้า เค้าบอกไม่เป็นไร แต่หนูก็ยังรู้สึกผิดนะ แต่ก็ชวนเค้าคุยต่อ ก็คุยได้สักพักเค้าบอกว่า พรุ่งนี้มีฝึกงานเช้าต้องขอกลับก่อน เราก็เลยจะไปส่งเค้า แต่ก่อนออกจากห้อง เค้าก็ขอกอดหนู ตอนนั้นหนูตื่นเต้นมาก คิดว่าเค้าจะทำอะไรแน่ๆหนูก็เลยขอให้เค้านั่ง แล้วคุยกันอีกครั้งว่า ต้องการอะไรจากหนู เค้าบอกไม่หรอก ไม่รีบร้อน อะไรๆก็ไม่จีรัง อยากให้ค่อยเป็นค่อยไปดีกว่า แล้วเค้าก็พูดว่า เค้าเนี่ยชอบหนู หนูดูเป็นธรรมชาติ ไม่เห็นต้องศัลยกรรมอะไรเลย เค้าพูดว่า "นึกว่าเป็นเกย์นะเนี่ย" (อาจเพราะเราตัดผมสั้น แต่เราเทคยานะ) เค้าพูดอีกว่าเค้าชอบที่หนูไม่เหมือนคนอื่น ไม่เหมือนกะเทยที่มือไวใจเร็วคนก่อนๆที่เคยทำกับเขา แล้วเขาก็บอกว่า ขอจับมือได้มั้ย หนูก็บอกว่าได้ แล้วก็บอกว่า วันเสาร์เจอกันนะ แล้วเราก็ไปส่งเขา หนูนั่งนับวันรอ ตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก หนูเองก้ไม่รู้ว่าทำไม เค้าเองก็ไม่ได้หล่อเลยนะ แต่หนูว่าหนูหลงเค้าจริงๆ หนูไม่กล้าแม้จะโทรไปคุยกับเค้าเพราะเข้าใจว่าเค้าฝึกงานเช้าจดเย็นแน่ๆ เลยทำได้แต่ส่งข้อความ แต่ใจก็ไม่กล้าพิมพ์ไทยอีก เลยส่งเป็นภาษาอังกฤษไป (ก็เขินด้วยและก็เกรงใจเค้าด้วย) เราคิดว่าเค้าอาจจะได้รับแล้วคงจะส่งข้อความตอบกลับมา แต่ปรากว่าจนดึกแล้ว จนถึงอีกวันนึงแล้ว ก็ไม่มีการตอบกลับข้อความนั้นมา แต่ก็ช่างเถอะค่ะ เค้าอาจจะไม่ได้เช็คโทรศัพท์ก็ได้
จนถึงวันเสาร์ค่ะ ก่อนจะโทรไปหนูคิดว่า คืนวันศุกร์เค้าอาจจะไปแฮงค์เอ้าท์กับเพื่อนแล้วอาจจะไม่ตื่นเช้าแน่ๆ เลยพยายามอดทนรอให้ถึงช่วงเวลาที่คิดว่า เค้าน่าจะตื่นแล้ว เลยโทรไปตอนสิบเอ็ดโมง พอต่อสายได้ปั๊บ เราก็คุยกัน หนูเลยพูดไปว่า "เอ่อ คิม วันนี้จะมาหากี่โมงหรอ" เค้าพูดกลับมาว่า "เอ่อ...ต้องไปไหนนะ" หนูก็เลยทวนอีกทีว่า "ที่คิมบอกไงล่ะ วันเสาร์คิมจะมาหาน่ะค่ะ" เค้าก็พูดกลับมา "อ่อ...ยังไม่รู้เลยเด๋วขอดูก่อน" เราก็เลยอึ้งไปนิดนึง และก็พูดไปว่า "ถ้ายังไงก็โทรบอกด้วยนะ" จากนั้นเราก็ไปวัด วันนั้นหนูก็คิดเผื่อใจไว้แล้วว่า นัดต้องไม่เป็นนัดแน่ๆเพราะหนูเจอมาหลายครั้งเรื่องแบบนี้ หนูเลยคิดที่จะไปทำบุญที่วัดในวันนั้นและก็เที่ยววัดบนเกาะเกร็ดจนถึงเย็น หนูก็กลับมาที่หอที่หนูอยู่ หนูลองโทรไปอีกครั้ง หนูเลยถามไปเลยว่า "เอ่อ คิม วันนี้อยากเจอหน้าจัง มาหาหน่อยได้มั้ย" เค้าเลยพูดกลับมาว่า "วันนี้รู้สึกเหนื่อยๆคงไปไม่ได้หรอก" หนูก็เลยถามว่า วันอาทิตย์ว่างมั้ย เค้าก็บอกเป็นวันครอบครัวมาไม่ได้แน่นอน  เราก็เลยหยุดพูดไปแป้บนึงแล้วเค้าก็บอกว่า "เดี๋ยวถ้าว่างวันไหนจะไปเมื่อไหร่เด๋วโทรไปบอกนะ" และก็วางสายไป
หนูอึ้งอ่ะค่ะ แบบว่า เอ๊ะ อีกแล้วหรือ เจอแบบนี้อีกแล้วหรือ ใจก็พยายามพูดนะว่าไม่เป็นไรหรอกเค้าอาจจะไม่ว่างจริงๆ หนูคิดว่า เราอาจจะคุยกันต่อใน MSN ก็ได้นี่  หนูเลยออนไลน์ MSN สักพักเขาก็ออนไลน์ หนูก็คุยทักเค้าไป สวัสดีค่ะเป็นไงบ้างคะ แต่กลับไม่ได้รับการตอบกลับมาเลย แต่ก็ไม่ได้ออฟไลน์แแกไปนะคะ เป็นอย่างนี้ได้สองวัน จนวันที่สามหนูเลยถามไปเลยตรงๆว่า เลิกคุยเพราะอะไรคะ เค้าก็ออฟไลน์หนีไปเลย หนูเลยทิ้งช่วงจากการติดต่อกับเค้า หนูก็เลยคิดจะโทรคุยกับเค้าอึกครั้ง ตอนนั้นตอนเย็นก็หกโมงครึ่งแล้วคิดว่าน่าจะเลิกงานแล้ว หนูก็เลยโทรไป พอเค้ารับสายก็เหมือนจะพูดได้แค่สวัสดี เป็นไงบ้างไม่ได้คุยนานเลย สักพักเค้าบอกว่า ตอนนี้ยุ่งงานอยู่เด๋วค่อยคุยนะ แล้วก็วางสายไป ทิ้งไว้ให้หนูอึ้ง และหนูก็ไม่ได้โทรไปอีกเลยในวันนั้น
พออีกวันก็คิดว่า เมื่อวานหนูคงจะโทรไปผิดเวลามั้ง ก็เลยคิดว่า สักสี่ทุ่มนี่แหละกำลังดีน่าจะว่างแล้ว หนูเลยโทรไป พอเค้ารับสาย ก็คุยกัน "สวัสดีค่ะ คิมเป็นไงบ้างไม่ได้คุยกันนานเลย" เค้าก็ถาม "นี่ใครหรอ" หนูก็ไม่คิดอะไรก็บอกชื่อไปและก็ถามไถ่เรื่องการฝึกงานว่าเป็นไงบ้างหนักมั้ย เค้าก็บอก" เหนื่อย...ก็เหนื่อยอ่ะ" แล้วนิ่งเงียบ หนูเองก็ไม่รู้จะถามอะไรดี จนสักพักเค้าก็บอกว่า"ตอนนี้คิมมีสายเข้านะเดี๋ยวค่อยโทรมาใหม่นะ" แล้วก็วางไป หนูก็รอสักพักและโทรไปอีกครั้ง ปรากฏว่า เขาตั้งฝากข้อความไว้  หนูก็เลยไม่รู้จะทำไงดี เลยวางสายค่ะ แล้วบอกตัวเองว่า พอเถอะ เค้าไม่แคร์เราแล้วมั้ง พยายามทำอะไรที่พอจะลืมเค้าได้ ดูหนังฟังเพลงเดินเล่นข้างนอก กินข้าวกินอะไรที่อยากกิน 
แต่ในที่สุด วินาทีนี้ หนูยังหวังว่าเค้าจะโทรมาคุยกับหนูบ้าง ในใจก็ยังอยากจะคุยกับเค้า แต่ก็คิดว่าคงจะได้รับการเฉยใส่เช่นเคย
หนูอยากถามว่า หนูควรจะพยายามคุยต่อดีไหม หรือพอเถอะ หยุดเพียงเท่านี้ 
(หนูขอโทษนะคะ หากเรื่องที่หนูพูดมันดูไร้สาระ แต่หนูอยากได้คำแนะนำจริงๆ และขอขอบคุณทุกความเห็นมาในที่นี้ด้วยค่ะ)




เมื่อ : 9/6/2555 1:30:17
โดย : วรัศศริณ